Author	Jaroenquan Thampradit
Title	The Use of the Phonetic Characteristics of High Vowels for a Dialect Survey of Trang, Krabi, Phangnga, and Phuket / Jaroenquan Thampradit
Date	1980
Abstract	The main purpose of this study is to investigate and compare the phonetic characteristics of high vowels /i:/ and /u:/ in the dialects of Trang, Krabi, Phangnga and Phuket. The wordlists used can also examine the phonetic characteristics of the tones of these dialects. This study not only points out how different variables can be used to classify the dialects spoken in a certain area but also investigates the Southern Thai dialects spoken in these four provinces within an objective and systematic framework. The data were collected from 23 informants who were in accordance with specified criteria to represent 23 areas which were in turn chosen by the method of random area sampling in the four provinces already mentioned. According to the phonetic characteristics of high vowels in the 4 provinces we can divide these dialects into 3 groups : 1. the dialects of Phuket and Phangnga 2. the Krabi dialect and 3. the Trang dialect. Considering the phonetic characteristics of tones there are only 2 groups : 1. the dialects of Phuket and Phangnga and 2. the Krabi and Trang dialects. The phonetic characteristics of tones and vowels of the dialects of Phuket and Phangnga are different from those of the dialects of Krabi and Trang. The dialects of Krabi and Trang, which have the same phonetic characteristics of tones, are different from each other in the phonetic characteristics of vowels. The Trang dialect can be divided into 3 subdialects on the basis of the distributional differences of vowels. These differences may be considered as differences between regional dialects or social dialects. Since the data used in this thesis are sociologically controlled, so the differences found are of regional variations. The study of these dialects with sociological variables is recommended for further research.
	จุดมุ่งหมายของวิทยานิพนธ์นี้คือ การศึกษาและเปรียบเทียบลักษณะทางสัทศาสตร์ของสระสูง / I: / และ / u: / เพื่อนำมาแบ่งเขตภาษาไทยถิ่นใต้ ในจังหวัดตรัง กระบี่ พังงา และภูเก็ต โดยใช้รายการคำที่สามารถสำรวจลักษณะทางสัทศาสตร์ของวรรณยุกต์ได้พร้อมกันไป การศึกษาครั้งนี้ นอกจากจะชี้ให้เห็นว่า การใช้ตัวแปรต่างๆ ทางเสียง เช่น ลักษณะทางสัทศาสตร์ของสระ และวรรณยุกต์ ในการแบ่งเขตภาษาถิ่นจะทำได้อย่างไรแล้ว ยังเป็นการวิจัยภาษาไทยถิ่นใต้ด้วยวิธีการที่มีระบบ และมีความเป็นปรนัย ข้อมูลในการศึกษาวิเคราะห์นี้ ได้จากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษา จำนวน 23 คน ซึ่งเลือกมาอย่างมีเกณฑ์ และถือว่าเป็นตัวแทนของผู้พูดภาษาในเขตพื้นที่ 23 พื้นที่ 4 จังหวัดที่สุ่มตัวอย่างมาอย่างมีระบบผลการวิจัยแสดงว่า การใช้ลักษณะทางสัทศาสตร์ของสระ แบ่งเขตภาษาใน 4 จังหวัดดังกล่าวนั้น สามารถแบ่งภาษาเป็นภาษาย่อยได้ 3 กลุ่ม คือ 1. ภาษาภูเก็ตและพังงา 2. ภาษากระบี่ และ 3. ภาษาตรัง ส่วนการแบ่งเขตภาษาโดยใช้ลักษณะทางสัทศาสตร์ของวรรณยุกต์มาเป็นเกณฑ์นั้น สามารถแบ่งภาษาได้เป็น 2 กลุ่ม 1. ภาษาภูเก็ตและพังงา และ 2. ภาษากระบี่และตรัง ภาษาภูเก็ตและพังงามีลักษณะทางสัทศาสตร์ของสระและวรรณยุกต์แตกต่างจากภาษากระบี่และตรัง ภาษากระบี่และภาษาตรัง ซึ่งมีลักษณะทางสัทศาสตร์ของวรรณยุกต์เหมือนกันนั้น มีลักษณะทางสัทศาสตร์ของสระแตกต่างกัน ภาษาตรังยังแบ่งเป็นภาษาถิ่นย่อยๆ ได้อีก รวมทั้งสิ้น 3 ภาษาย่อย จากความแตกต่างของการเลือกใช้หน่วยเสียงสระในคำ ความแตกต่างนี้อาจตีความได้ว่าเป็นความแตกต่างระหว่างถิ่น หรือความแตกต่างเชิงสังคมได้ทั้งสองกรณี ในการวิจัยครั้งนี้ ได้สุ่มตัวอย่างและเก็บข้อมูลโดยควบคุมตัวแปรเชิงสังคม ดังนั้น ความแตกต่างที่พบจากการศึกษาวิจัยนี้ จึงเป็นความแตกต่างของภาษาถิ่น การศึกษาวิจัยภาษาในจังหวัดดังกล่าวครั้งต่อไป จึงน่าจะนำตัวแปรทางสังคมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาวิจัยภาษาถิ่นใต้เหล่านี้ด้วย
Note	Typescript (photocopy)
	Thesis (M.A.)--Chulalongkorn University, 1980
	Sudaporn Laksaneeyanawin, advisor