Author

Pawadee Deepuengton

Title

Distortion of Tones in Thai Country Songs / Pawadee Deepuengton

Date

1982
 

Abstract

The purposes of this thesis are to investigate the features of tone distortion, the perception of distorted tones in Thai country songs and to determine how the listeners comprehend words whose tones are distorted by effects of the superimposed song melody. The features of tone distortion, the perception of distorted tones, and the correlation between tone distortion and the perception of distorted tones are described and discussed in detail. From analysis of the data the following conclusions may be drawn: 1) tone distortion may occur in the dimension of pitch height and pitch contour; 2) the Thai mid level tone has a greater tendency to be distorted than the other tones; 3) the perception of distorted tones in Thai country songs by a psychological experimental group is conditioned by the shape of the tone more than the pitch of the tone; also, if no contextual clues are given, the experimental group subjects seem to listen to the tones they hear rather than thinking of the meaning of utterences; 4) the percentage of correct tone perception progressively increases when contextul clues are given and when no song melody is superimposed on the utterences; 5) correlation between distorted tones and their perception show that level distorted tones are perceived by the subjects as either the mid level or the low level tone and that contour distorted tones are perceived as either the falling, the high, or the rising tones; 6) the listeners comprehend words in Thai country songs with distorted tones with the help of contextual clues.

 

?ิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการเพี้ยนของเสียงวรรณยุกต์ และการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ที่เพี้ยนไปในเพลงไทยลูกทุ่ง และเพื่อตอบคำถามที่ว่าเหตุใดผู้ฟังจึงเข้าใจความหมายของคำในเพลงไทยลูกทุ่งได้ในเมื่อเสียงวรรณยุกต์ได้เพี้ยนไป เนื่องจากอิทธิพลของทำนองเพลง เนื้อหาของวิทยานิพนธ์แบ่งเป็น 3 ตอนคือ ลักษณะการเพี้ยนของเสียงวรรณยุกต์ ลักษณะการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ที่เพี้ยนและสหสัมพันธ์ระหว่างการเพี้ยนของเสียงวรรณยุกต์และการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ที่เพี้ยน

จากผลการวิเคราะห์อาจสรุปได้ว่า

1. การเพี้ยนของเสียงวรรณยุกต์เกิดขึ้นได้ใน 2 ลักษณะคือ ระดับความสูงของเสียงวรรณยุกต์ (pitch height) และการเปลี่ยนแปลงระดับเสียงสูงต่ำของวรรณยุกต์ (pitch contour)

2. วรรณยุกต์สามัญมีแนวโน้มจะเพี้ยนไปได้หลากลักษณะกว่าวรรณยุกต์เสียงอื่นๆ

3. การรับรู้เสียงวรรณยุกต์ที่เพี้ยนในเพลงไทยลูกทุ่งของกลุ่มผู้ทดสอบทางจิตวิทยาขึ้นอยู่กับรูปร่างของเสียงวรรณยุกต์มากกว่าระดับของเสียง และในการทดสอบการฟังเสียงวรรณยุกต์ของคำที่ไม่มีปริบทนั้น กลุ่มผู้ทดสอบทางจิตวิทยาไม่ได้คำนึงถึงความหมายแต่จะมุ่งถึงเสียงวรรณยุกต์ที่ได้ยินเท่านั้น

4. อัตราการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ที่ตรงกับเสียงวรรณยุกต์ของคำที่ใช้ในการพูด จะสูงขึ้นตามลำดับเมื่อการพังมีปริบทช่วยชี้นำ

5. ลักษณะสหสัมพันธ์ระหว่างการเพี้ยนของเสียงวรรณยุกต์และการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ที่เพี้ยนจะเป็นดังนี้คือ ถ้ารูปร่างของเสียงวรรณยุกต์เป็นแบบระดับ กลุ่มผู้ทดสอบทางจิตวิทยาจะรับรู้เสียงวรรณยุกต์นั้นๆ เป็นวรรณยุกต์สามัญหรือวรรณยุกต์เอก และถ้ารูปร่างของเสียงวรรณยุกต์เป็นแบบเปลี่ยนระดับ กลุ่มผู้ทดสอบทางจิตวิทยาก็จะรับรู้เสียงวรรณยุกต์นั้นๆ เป็นวรรณยุกต์โท วรรณยุกต์ตรี หรือวรรณยุกต์จัตวา

6. ผู้ฟังเข้าใจความหมายของคำในเพลงไทยลูกทุ่งที่วรรณยุกต์เพี้ยนไปได้เนื่องจากมีปริบทช่วยชี้นำ

Note

Typescript (photocopy)
 

Thesis (M.A.)--Chulalongkorn University, 1982
 

Theraphan L.Thongkum, advisor