Author

Wantanee Phantachat

Title

Regional Varieties of Khammuang : A Lexical Study / Wantanee Phantachat

Date

1982

Abstract

The main purpose of this thesis is to investigate the division of Khammuang into regional varieties on the basis of the distribution of vocabulary. The area involved covers 8 provinces in the North of Thailand. In the pilot study semantic units which are represented by different lexical items in the speech of fourteen speakers from seven provinces were selected for use in the questionnaire. The area under investigation was divided into sub-areas of equal size on the basis of the grid system of the map produced by the Royal Thai Army Survey Department with the scale of 1:250,000. The method of random sampling was used in the selection of a village to represent each sub-area. The questionnaire was sent by post to the head master of the village school. Out of the one hundred and twenty five sub-areas, 90 percent returned the questionnaire. The words obtained for each semantic unit were analyzed to find out the lexical items representing each unit. The distribution of the lexical items for each semantic unit is shown on a map and an isogloss is drawn to mark the boundary of lexical areas. Of the sixty-three maps, four do not contain any isogloss and seven contain insignificant isogloss whereas fifty-two contain significant isoglosses. Forty-four of the fifty-two maps contain bundles of isoglosses which run from the north to the south of the area under investigation dividing it into areas. It is possible to conclude from these that there are two main sub-dialects of Khammuang : Western Khammuang and Eastern Khammuang. In addition, a ratio of the lexical items in Western Khammuang and Eastern Khammuang used in each locality was used to locate the boundary between the two regional varieties. The result shows that Western Khammuang is spoken in Maehongson, Chiengmai, Lamphun and Chiengrai and Eastern Khammuang is spoken in Lampang, Phayao, Phrae and Nan. The linguistic boundary runs close to the provincial boundary separating Lampang and Lamphun, Lampang and Chiengmai, and Chiengrai and Phayao. A further investigation shows that this linguistic boundary may be explained by the history and geography of the area.

ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้มาของแต่ละหน่วยอรรถว่า ประกอบด้วยศัพท์จำนวนกี่ศัพท์ จากนั้นแสดงการกระจายของศัพท์ลงในแผนที่หน่วยอรรถละ 1 แผ่น และลากเส้นแบ่งเขตภาษาเพื่อแบ่งเขตศัพท์ ปรากฏว่าจากแผนที่ 63 แผ่น มีแผนที่ที่ไม่มีเส้นแบ่งเขตภาษาจำนวน 4 แผ่น แผนที่ที่มีเส้นแบ่งเขตภาษาที่ไม่สำคัญจำนวน 7 แผ่น และแผนที่ที่มีเส้นแบ่งภาษาที่สำคัญจำนวน 52 แผ่น ในบรรดาแผนที่ที่มีเส้นแบ่งเขตภาษาที่สำคัญมีแผนที่ของ 44 หน่วยอรรถ ที่มีเส้นแบ่งเขตภาษาเกาะกลุ่มกันเป็นเส้นยาวลากจากเหนือลงมาใต้ แบ่งบริเวณที่ทำการศึกษา เป็น 2 เขตศัพท์ ทำให้สรุปได้ว่าภาษาถิ่นย่อยของคำเมืองที่สำคัญมี 2 ภาษาถิ่นย่อย คือ คำเมืองตะวันตก และคำเมืองตะวันออก นอกจากนี้ผู้วิจัยได้ใช้แผนที่ที่แสดงการแบ่งภาษาถิ่นย่อยเป็น 2 ภาษาอย่างชัดเจนจำนวน 30 แผ่นมาหาสัดส่วนของศัพท์คำเมืองตะวันตก ซึ่งได้แก่ศัพท์ที่ใช้ในทางตะวันตกของเส้นแบ่งเขตภาษา ต่อศัพท์คำเมืองตะวันออก ซึ่งได้แก่ศัพท์ที่ใช้ในทางตะวันออกของเส้นแบ่งเขตภาษาของทุกหมู่บ้าน เพื่อหาแนวแบ่งเขตของภาษาถิ่นย่อยทั้งสอง ผลที่ได้รับคือคำเมืองตะวันตกใช้พูดในจังหวัดแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ ลำพูน และเชียงราย คำเมืองตะวันออกใช้พูดในจังหวัดลำปาง พะเยา แพร่ และน่าน โดยมีแนวแบ่งเขตภาษาถิ่นย่อยอยู่ใกล้เคียงกับ เส้นแบ่งอาณาเขตของจังหวัดลำปางกับจังหวัดลำพูน จังหวัดลำปางกับจังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดเชียงรายกับจังหวัดพะเยา และจากการดูประวัติของท้องถิ่นและสภาพภูมิศาสตร์ทำให้กล่าวได้ว่า ทั้งสองเรื่องนี้มีบทบาทสำคัญทำให้มีอิทธิพลต่อการแบ่งภาษาถิ่นย่อยดังกล่าว

Note

Typescript (photocopy)

Thesis (M.A.)--Chulalongkorn University, 1982

Kalaya Tingsabadh, advisor