Author

Wisuttira Neamnark

Title

Lamphun Yong Phonology : A Synchronic Comparative Study / Wisuttira Neamnark

Date

1984
 

Abstract

The main purpose of the thesis is to compare the phonological system consisting of consonants, vowels, and tones of Yong spoken in different areas in Lamphun province. There were five study locations, two in Amphoe Muang, one in Amphoe Pa Sang, one in Amphoe Ban Hong, and one in Amphoe Mae Tha. The study aims at classifying these varieties of Yong on the basis of phonological variations. The investigation shows that the five varieties contain the same number of phonemes and tones ; 21 single consonants, 18 monophthongs, and 6 tones. None contains any clusters and diphthongs. The phonetic realization of the six tones is similar in all of the varieties. Variation exists in the allophones of the consonant phonemes /s/, /x/, /j/ and /xw/. The study shows that the five varieties of Lamphun Yong can be classified into two sub-dialects of Lamphun Yong : the eastern sub-dialect spoken in Amphoe Mae Tha and the eastern area of Amphoe Muang, and the western sub-dialect spoken in Amphoe Pa Sang, Amphoe Ban Hong and the western area of Amphoe Muang. The tonal systems of the two sub-dialects of Lamphun Yong show different types of development from the Proto-Tai. The patterns of tone splits show that the eastern sub-dialect is similar to the Lue dialects of Sipsongpanna in Yunnan, China, whereas the western sub-dialect is similar to the Lue dialect of Muang Yong in Shan State, Burma.

 

จุดมุ่งหมายของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ คือศึกษาเปรียบเทียบระบบเสียงของภาษายองซึ่งพูดกัน ณ จุดเก็บข้อมูลต่างๆ ในจังหวัดลำพูน จำนวน 5 จุด ในอำเภอเมืองลำพูน 2 จุด อำเภอป่าซาง 1 จุด อำเภอบ้านโฮ่ง 1 จุด และอำเภอแม่ทา 1 จุด เพื่อเปรียบเทียบให้เห็นลักษณะความคล้ายคลึงและความแตกต่างทางด้านเสียง และแสดงการแบ่งภาษาถิ่นย่อยของภาษายอง

ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า ระบบพยัญชนะ ระบบสระ และระบบวรรณยุกต์ในภาษายองที่พูด ณ จุดเก็บข้อมูลทุกจุดมีจำนวนหน่วยเสียงเท่ากัน คือ หน่วยเสียงพยัญชนะเดี่ยว 21 หน่วยเสียง หน่วยเสียงสระเดี่ยว 18 หน่วยเสียง และหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 6 หน่วยเสียงโดยไม่มีพยัญชนะควบกล้ำและสระประสมในภาษายองที่ศึกษา สำหรับความแตกต่างที่ปรากฎเป็นเรื่องของเสียงย่อย ของหน่วยเสียงพยัญชนะ /s/,/x/,/j/ และ /xw/

ภาษายองที่พูดกัน ณ จุดเก็บข้อมูลทั้ง 5 จุด สามารถแบ่งออกเป็นภาษาถิ่นย่อย คือภาษาถิ่นย่อยตะวันออก ได้แก่ ภาษาถิ่นย่อยที่พูดกันในอำเภอแม่ทาและอำเภอเมืองด้านทิศตะวันออก และภาษาถิ่นย่อยตะวันตก ได้แก่ ภาษาถิ่นย่อยที่พูดกันในอำเภอเมืองด้านทิศตะวันตก อำเภอป่าซาง และอำเภอบ้านโฮ่ง

ระบบวรรณยุกต์ในภาษาถิ่นย่อยทั้งสองของภาษายอง ที่พูดกันในจังหวัดลำพูน มีลักษณะวิวัฒนาการจากระบบวรรณยุกต์ในภาษาไทยดั้งเดิมแตกต่างกัน ภาษาถิ่นย่อยตะวันออกมีลักษณะวิวัฒนาการของระบบวรรณยุกต์ คล้ายคลึงกับลักษณะวิวัฒนาการของระบบวรรณยุกต์ในภาษาลื้อที่พูดกันในแคว้นสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ในขณะที่ภาษาถิ่นย่อยตะวันตก มีลักษณะวิวัฒนาการของระบบวรรณยุกต์คล้ายคลึงกับภาษาลื้อ ซึ่งพูดกันที่เมืองยอง รัฐชาน ประเทศสหภาพพม่า

Note

Typescript (photocopy)
 

Thesis (M.A.)--Chulalongkorn University, 1984
 

Kalaya Tingsabadh, advisor