Author

Chaninthorn Viriyapant

Title

Patterns of salutation in personal letters in Thai : a socilainguistic study / Chaninthorn Viriyapant

Date

1989
   

Location

CL thesis

Source

113 leaves

Abstract

This study aims at investigating patterns of salutation in thai personal letters and the use of these patterns, which vary according to two social factors: the relationship between the writer and receiver of the letter, and the age of the writer. The data on which the analysis is based are from the questionnaires answered by a number of teachers and students in the Faculty of Education, Chulalongkorn University. The respondents who were divided into 4 age groups: 10-15 years, 20-25 years, 30-35 years and 40-45 years, were asked to give the forms of salutation when writing to people who are their seniors, juniors and equals. It was found that a salutation in Thai personal letters consists of two parts: the first, which is optional, is the "beginning term" which can be a greeting word or a word marking respect. The second part, which is obligatory, is a term of address. Based on its structured, a salutation in Thai personal letters is divided into three major patterns: "the word marking respect + address term", "greeting word + address term" and "address term" patterns. Concerning the use of salutation patterns that vary according to the relationship between the writer and receiver, it was found that when writing to a senior person, the writer normally uses the word marking respect + address term pattern, and when writing to a junior person and equals, he mostly uses the greeting word + address term and address term patterns. Moreover, it was also found that a name is rarely used when writing to a senior person. Finally, with regard to the use of salutation patterns among the four age groups. It was found that there is no difference in the use of major patterns but some difference in the use of minor ones; namely, the youngest group use more various patterns of the greeting word and the word marking respect than the other three groups
 

?านวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ที่จะหารูปแบบคำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัวในภาษาไทยปัจจุบัน

รวมทั้ง การใช้รูปแบบคำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัว ที่แตกต่างกันไปตามความสัมพันธ์ ระหว่างผู้เขียนและผู้ที่ตนเขียนถึง และอายุของผู้เขียนที่ต่างกัน ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้มาจากการตอบแบบสอบถามของ อาจารย์ นิสิต นักเรียน ในคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 4 กลุ่มอายุ คือ 10-15 ปี, 20-25 ปี, 30-35 ปี และ 40-45 ปี เมื่อเขียนจดหมายส่วนตัวถึงผู้ใหญ่ ผู้น้อย และผู้ที่เท่ากัน

ผู้วิจัยพบว่า โครงสร้างของคำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัวไปภาษาไทยประกอบด้วยส่วน

2 ส่วน ส่วนแรกคือ _คำขึ้นต้น_ ซึ่งมีหรือไม่มีก็ได้ คำขึ้นต้นอาจอยู่ในรูปของ _คำทักทาย_ หรือ _คำแสดง__ความคารวะ_ ส่วนที่สองคือ _คำเรียกขาน_ ซึ่งต้องปรากฎเสมอ และจากโครงสร้างดังกล่าว สามารถแบ่งคำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัวในภาษาไทยออกเป็น 3 รูปแบบใหญ่คือ คำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัวในรูปของ_คำแสดงความคารวะ + คำเรียกขาน_ _คำทักทาย+คำเรียกขาน _และ _คำเรียกขาน_

จากการวิเคราะห์ ผู้วิจัยพบว่า การใช้รูปแบบคำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัวแตกต่างกันไปตามความสัมพันธ์ระหว่างผู้เขียนและผู้ที่ตนเขียนถึง เมื่อเขียนถึงผู้ใหญ่คำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัวจะอยู่ในรูปของ _คำแสดงความคารวะ + คำเรียกขาน_ และเมื่อเขียนถึงผู้น้อย หรือ ผู้ที่เท่าเทียมกัน รูปแบบที่ใช้ได้แก่ _คำทักทาย + คำเรียกขาน_ และ คำเรียกขาน นอกจากนี้ยังพบว่า _ชื่อ_ ซึ่งเป็นคำเรียกขานประเภทหนึ่งมีใช้น้อยมากในการเป็นส่วนประกอบของคำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัวเมื่อเขียนถึงผู้ใหญ่โดยเฉพาะกับญาติที่มีอาวุโสมาก และผู้เป็นครู

สำหรับการใช้รูปแบบคำขึ้นต้นจดหมายส่วนตัว ที่แปรไปตามอายุของผู้เขียน 4 กลุ่มอายุผู้วิจัยพบว่า ไม่มีความแตกต่างของการใช้ในระดับที่เป็นรูปแบบใหญ่แต่จะแตกต่างกันในระดับที่เป็นรูปแบบย่อย โดยเฉพาะในการใช้คำขึ้นต้น ซึ่งได้แก่ _คำทักทาย_ และ _คำแสดงความคารวะ_ กล่าวคือ ผู้เขียนกลุ่มอายุ 10-15 ปี ใช้ทั้งคำทักทาย และคำแสดงความคารวะในแบบต่าง ๆ ที่มากที่สุดเมื่อเทียบกับผู้เขียนอีก 3 กลุ่ม

Note

Typescript (photocopy)
 

Thesis (M.A.)--Chulalongkorn University,1989

Alt author

ชนินธร วิริยะพันธ์

 

Amara Prasithrathsint, advisor

 

Chulalongkorn University. Linguistics

ISBN

9745774715