Author

Somsamai Maneesai

Title

The use of verbs repesenting visual perception in Thai conversation of blind speakers / Somsamai Maneesai

Date

1994

Location

CL thesis

Source

133 leaves

Abstract

This is a study of the use of verbs representing visual perception of the blind sperkers of Thai. The hypothesis of the study is that the blind will use the verbs of vision in fixed phrases, in sentences which refer to seeing persons or objects which cannot be touched. Data were collected from natural conversation of eight completely blind students of the School of the Blind in Bangkok, which consist of two sets of sentences: 102 sentences with verbs of visual perception and 105 sentences with verb of tactile perception. A test with seeing speakers of Thai reveals a distinction between the regular use of verbs of tactile perception, 29 sentences, and the use of these verbs as substitute of verbs of visual perception by the blind, 76 sentences, An Analysis of these 76 sentences together with the 102 sentences with verbs of visual perception reveals the following findings. An important factor which explains the use of these two types of verb by the blind is the distinction between realis and irrealis sentences. In the realis sentences, the use of verbs of visual perception by the blind conditioned by two factors: linguistic and physical. The blind will use verbs of visual perception when it is not the main verb, but rather a preverb auxiliary, a post-verb or in fixed phrases. They will also use verbs of visual perception when they are talking about seeing persons or about objects which cannot be touched. As for the irrealis sentences, which consist of imperative, interrogative and negative sentences, both types of verb are used in the same contexts though the frequency of tactile perception is higher than that of the verbs of visual perception

การวิจัยนี้ศึกษาการใช้คำกริยาที่อ้างอิงถึงการรับรู้ด้วยตาของคนตาบอด โดยมีสมสุติฐานมีเงื่อนไข 3 ประการในการใช้คำกริยารับรู้ด้วยตา ของคนตาบอด คือ ความเป็นวลีตายตัว ความเป็นคนตาบอดหรือคนมองเห็นของคู่สนทนา และลักษณะทางกายภาพของสิ่งที่อ้างถึง การวิเคราะห์ในข้อมูลที่เก็บจากการสนทนาของนักเรียน โรงเรียนสอนคนตาบอด กรุงเทพ จำนวน 8 คน ได้ข้อมูลประโยคที่มีการใช้คำกริยารับรู้ด้วยตา 102 ประโยค และประโยคที่มีการใช้คำกริยารับรู้ด้วยการจับต้อง 105 ประโยค ผลจากการทดสอบกับคนมองเห็นได้พบว่า ประโยคที่มีคำกริยารับรู้ด้วยการจับต้องนั้น เป็นการใช้คำกริยารับรู้ด้วยการจับต้องแทนที่คำกริยารับรู้ด้วยการจับต้องแทนที่คำกริยารับรู้ด้วยตา อันเป็นลักษณะเด่นของคนตาบอด 76 ประโยค เมื่อนำข้อมูลคำกริยารับรู้ด้วยตา 102 ประโยค และข้อมูลการใช้คำกริยารับรู้ด้วยการจับต้องที่แทน คำกริยารับรู้ด้วยตา 76 ประโยคมาวิเคราะห์ เพื่อดูเงื่อนไขที่อธิบายการใช้คำกริยาเหล่านี้ของคนตาบอด ได้พบว่าตัวแปรที่สำคัญ คือ การที่ปรากฏการณ์ที่พูดถึงนั้นเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว หรือยังไม่เกิด ในกรณีที่เป็นการพูดถึงปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว ได้พบว่าจะมีการใช้คำกริยารับรู้ด้วยตาใน 2 กรณี กรณีแรกเป็นการใช้คำกริยารับรู้ด้วยตาซึ่งมิใช่กริยาหลัก แต่เป็นคำช่วยหน้ากริยา หรือคำหลังกริยา หรือปรากฏในวลีตายตัว กรณีที่ 2 คนตาบอดจะใช้คำกริยารับรู้ด้วยตาเมื่อพูดถึงสิ่งที่จับต้องไม่ได้ หรือแม้จะจับต้องได้แต่เขาไม่มีโอกาสได้จับ ส่วนการใช้คำกริยารับรู้ด้วยการจับต้องนั้น คนตาบอดจะใช้เมื่อเขาพูดถึงประสบการณ์ของการที่เขาได้เข้า ไปจับต้องสิ่งนั้นด้วยตนเอง ส่วนการพูดถึงประสบการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้นนั้น พบในประโยคคำสั่ง ประโยคคำถาม และประโยคปฏิเสธ พบว่ามีการใช้คำกริยาทั้งสองชนิดแม้ในบริบทเดียวกัน อย่างไรก็ดี มีแนวโน้มว่ามีความถี่ของการใช้คำกริยารับรู้ด้วยการจับต้องมากกว่าคำ กริยารับรู้ด้วยตา

Note

Typescript (photocopy)

Thesis (M.A.)--Chulalongkorn University, 1994

Subject(s)

Thai language -- Conversation and phrase books

Blind

Thai language -- Verb

Visual perception

Alt author

สมสมัย มณีใส

Peansiri Vongvipanond, advisor

Chulalongkorn University. Linguistics

ISBN

9745849405