The relationship between nominal grammatical categories and the cogintive system of Thai and English / Jaralvilai Charunrochana

The purpose of this study is to verify the linguistic relativity hypothesis through an analysis of the relationship between three grammatical categories; namely, number, countability, and classifier, and the cognitive memory, and classification of objects in three experiments.

The subjects consist of 30 native speakers of Thai and 30 native speakers of English. In the first experiment on attention. They were asked to look at six pictures and verbally describe what they saw in the pictures. In the second experiment on memory, they were asked to answer questions about what they had seen in the pictures used in the first experiment. The third experiment on object classification involved grouping objects into sets.

Three hypotheses are set for these experiments. The first hypothesis is that English subjects tend to pay greater attention to numbers, have a better retention of numbers and base their criteria of object classification more on numbers than Thai subjects. The result of the first experiment supports this first hypothesis. English subjects pay more attention to numbers ( 14% better ), memorize numbers better ( by 10.34% ) and base their identification of objects on numbers ( 3.33% more ). The second hypothesis is that English subjects typically pay more attention to and memorize the numbers of discrete objects better than the numbers of non-discrete objects, while Thai subjects tend not to exhibit such attention and retention behavior. Also, it is hypothesized that English speakers typically classify objects on the basis of substance more than Thai speakers do. The result partly supports the second hypothesis. Compared to Thai subjects, English subjects show 13.69% greater difference between attention to the numbers of discrete objects and attention to the numbers of non-discrete objects and 21.67% greater difference between the memory about numbers of those two kinds of entity. However, both groups of subjects showed no statistically significant difference in classifying objets on the basis of substance> The third hypothesis is that Thai subjects pay more attention to shape, memorize better about shape, and classify objects more on the basis of shape than English subjects. The result does not support this hypothesis. There is no statistically significant difference in the attention to and the memory about shape between the two groups. Rather, the English subjects can remember 8.7% more about shape than the Thai subjects can.

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพิสูจน์สมมุติฐานภาษาสัมพัทธ์ผ่านการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างประเภททางไวยากรณ์ในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ 3 ประเภท ซึ่งได้แก่ พจน์ การนับได้ และลักษณนาม กับระบบปริชานของผู้พูดภาษาซึ่งตีความได้จากพฤติกรรมความใส่ใจ ความจำ และการจำแนกประเภทวัตถุในการทดลอง 3 ช่วง

ผู้รับการทดลองคือผู้พูดภาษาอังกฤษและภาษาไทยเป็นภาษาแม่ภาษาละ 30 คน ในการทดลองความใส่ใจ ผู้รับการทดลองต้องมองและกล่าวบรรยายสิ่งที่ตนเห็นในภาพจำนวน 6 ภาพ ในการทดลองความจำ ผู้รับการทดลองจะต้องตอบคำถามเกี่ยวกับภาพที่ตนเห็นในการทดลองเพื่อทดสอบความใส่ใจ ในการทดลองการจำแนกประเภท ผู้รับการทดลองจุต้องตัดสินว่าวัตถุตัวเลือกใดจาก 2 หรือ 3 ตัวเลือกมีความคล้ายคลึงกับวัตถุต้นแบบมากที่สุดในแต่ละชุดวัตถุรวม 13 ชุด

งานวิจัยนี้มีสมมุติฐาน 3 ประการ สมมุติฐานแรกคือผู้รับการทดลองที่พูดภาษาอังกฤษจะใส่ใจ และสามารถจดจำเกี่ยวกับจำนวนได้ดีกว่าผู้พูดภาษาไทยและน่าจะจำแนกประเภทวัตถุไปตามเกณฑ์ของจำนวนมากกว่าผู้ที่พูดภาษาไทย ผลการทดลองในส่วนนี้สนับสนุนสมมุติฐานของผู้วิจัย ผู้รับการทดลองที่พูดภาษาอังกฤษมีค่าความใส่ใจจำนวนมากกว่าผู้รับการทดลองพี่พูดภาษาไทย 14% มีความจำเกี่ยวกับจำนวนดีกว่าผู้รับการทดลองที่พูดภาษาไทย 10.34% และมีการจำแนกประเภทโดยเกณฑ์จำนวนมากกว่าผู้รับการทดลองที่พูดภาษาไทย 3.33% สมมุติฐานที่ 2 คือผู้รับการทดลองที่พูดภาษาอังกฤษมีความใส่ใจและความจำเกี่ยวกับจำนวนของวัตถุที่เห็นเนื้อสสารในขณะที่ผู้รับการทฟลองที่พูดภาษาไทยไม่มีความแตกต่างดังกล่าว และผู้รับการทดลองที่พูดภาษาอังกฤษมีการจำแนกวัตถุโดยเกณฑ์เนื้อสสารมากกว่าด้วย ผลการทดลองสนับสนุนสมมุติฐานเป็นบางส่วน กล่าวคือเมื่อเปรียบเทียบกับผู้รับการทดลองที่พูดภาษาไทยแล้ว ผู้รับการทดลองที่พูดภาษาอังกฤษมีความแตกต่างระหว่างความใส่ใจจำนวนของวัตถุที่แยกกันได้กับจำนวนวัตถุที่เห็นเนื้อสสารมากกว่าผู้รับการทดลองที่พูดภาษาไทย 13.69% และมีความแตดต่างระหว่างความจำจำนวนของวัตถุ 2 ประเภท มากกว่าผู้รับการทดลองที่พูดภาษาไทย 21.67% ผลการทดลองส่วนที่ไม่ตรงกับสมมุติฐานคือไม่มีความแตกต่างที่มีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างการจำแนกประเภทวัตถุโดยเกณฑ์เนื้อสสารระหว่างผู้รับการทดลองทั้งสองกลุ่ม สมมุติฐานที่ 3 คือ ผู้รับการทดลองที่พูดภาษาไทยมีความใส่ใจรูปทรงและความจำเกี่ยวกับรูปทรงดีกว่าผู้รับการทดลองที่พูดภาษาอังกฤษ ผลการทดลองในส่วนนี้ไม่ตรงตามสมมุติฐานของผู้วิจัย ผู้รับการทดลองที่พูดภาษาไทยไม่ได้แสดงความแตกต่างที่มีนัยสำคัญทางสถิติจากผู้รับการทดลองที่พูดภาษาอังกฤษในด้านความใส่ใจและความจำเกี่ยวกับรูปทรง ในทางตรงกันข้าม ผู้รับการทดลองที่พูดภาษาอังกฤษยังสามารพจำเกี่ยวกับรูปทรงได้มากกว่าผู้รับการทดลองที่พูดภาษาไทย 8.7% ด้วย